Χρυσός κανόνας!

Για να μη μπλέκεις, με γιατρούς

μη δε, με τσαρλατάνους

μετρίασε τη ζάχαρη

λιγόστεψε τ’ αλάτι

οπλίσου, με χαμόγελο

…κάνει κακό, στο άγχος

τα πάθη σου ελάττωσε

πες μακριά, στο πάχος…

Κράτησε, σώμα ενεργό

ψυχρή τη λογική σου

τα πόδια σου ολόθερμα

ίδια, με τη  καρδιά σου

το πρωινό …Βασιλικό

αρχοντικό το γεύμα

το δείπνο σου ασκητικό,

για να χεις, την υγεία σου

να σαι,  του χρόνου πάλι εδώ,

με σκούπα η φαράσι,

θα χει σου λέω, ένα σωρό

λάθη  απ’  το… δεκάξι!

Εποίησε  ο Αξαρλής…

Θεσ… σαλός  και, ποιητής

ο Αρτέμης  επί τούτου

μη, το προσπερνάς, στο ντούκου…

Εγκάρδιες ευχές , για καλές γιορτές, με καλό κρασί, εκλεκτή συντροφιά και, μπόλικο χιούμορ… τα υπόλοιπα  έπονται.

Ευχαριστίες.

Ευχαριστώ τους συγγενείς

τους φίλους μου επίσης,

επώνυμους κι’ ανώνυμους,

για τις φιλοφρονήσεις

καθώς κανείς, δε ξέχασε

να πει, καλή κουβέντα,

στη χθεσινή μου τη γιορτή

που είχα, μεγάλη ρέντα.

Γι’ αυτό, στη κάθε τους ευχή

και, τη καλή καρδιά τους

τους λέω,  ας μην ανησυχούν

τα τσούξα, στην υγειά τους

ωστόσο, τους υπόσχομαι,

για τα αισθήματα τους

σαν μου αυξηθεί  η σύνταξη

να δουν, το κέρασμα τους…

και, του χρόνου!

Η Εξίσωση.

 Λυπάμαι… Αν τη μοίρα μου

καθόρισαν οι  άλλοι

αφήνοντας  από παιδί

να  ζω, σ΄ έντεχνη πλάνη,

  σε κοινωνία  ιδανική

λεύτερος  δήθεν, θα μαι

και, πουπουλένιο σύννεφο,

θα έχω να κοιμάμαι,

με φίνο κλινοσκέπασμα

και, έπαρση σπουδαίου

σ’ ευδαιμονίας όνειρα

τον ύπνο του δικαίου…

Οπότε, οι ενδοιασμοί,

σε μάτια υπνωτισμένα,

θα παραμένουν εσαεί

αφηρημένη,  έννοια.

.

Λυπάμαι…  Συρματόπλεγμα,

τριγύρω,  σκύλοι, τρέχουν

τη κάθε αθώα κίνηση 

κάμερες, την ελέγχουν

μέχρι και, τη παρόρμηση

να φύγω,  ν’ αποδράσω

το ευνουχισμένο μου μυαλό

την αναστέλλει , πάσο..

Έτσι, γυρνώ εσώκλειστος,

σ’ αμαρτωλό τοπίο

κατεστημένο, συμπαγές,

κλειστό ιερατείο

όπου,  ωχριούν τα μάτια μου

θυμός, με περιβάλλει

 μ’  ανάθεμα  η  συνείδηση

  σιωπά και, με …προσβάλει…

.

Γιατί, αποφεύγω  σκόπιμα

να βγω και, να κραυγάσω

να στηλιτεύσω  τ’ άθλια

βρωμιές να ξεσκεπάσω,

για κάθε  σάπιο, απαίσιο,

φτηνό η τετριμμένο

μόνο, σφυρίζω αμέριμνα

κι’ ας  θέλω να.. ξεράσω…

Χώρια μέσα στο θέατρο

 αυτό, του παραλόγου,

τη στέρηση του πνεύματος

την  ένδεια του λόγου

να υπερτερούν  απέναντι

άξιων η δικαίων

ρόλους,  πληρώνω ατάλαντων,

γελοίων και, χυδαίων.

.

Λυπάμαι…  Αν  προσποιητά

 ανούσια, γελάσω

στα ουσιώδη προσπερνώ

τη …κάνω, μη κοιτάξω

προσθέτοντας  ταφόπλακα

  στη μνήμη να ξεχνάει

  γιατί, ευνοώ τ’ ανήθικα

  κι’ ευθύνες  μη ζητάει …

Σαν εξυμνώ,  αυλοκόλακες

να, με διαφεντεύουν

απάτριδες  η  αναιδείς,

  στη κορυφή  ν’ ανέβουν

οσφυοκάμπτες,  κόρακες,

γύπες, που σάλια εκκρίνουν,

σ’ ότι αρπάξει  ο κώλος τους,

σαν τρώνε η σαν πίνουν.

.

Λυπάμαι… Ενώ, χάνονται

 τα έθιμα, τα ήθη

μ’ αλαλαγμούς,  προστρέχουμε

 αφηνιασμένα πλήθη,

σε  πενιχρά  θεάματα

σαχλά, μήπως τη …βρούμε

όπου,  μας  ειρωνεύονται

μα,  εθελοτυφλούμε… 

Προτρέποντας  να ευδοκιμούν

σπόροι κακού αφθόνως

μαζί, με μπόχα, αποστροφή,

αηδία  αλλά,  συγχρόνως

ξεπλένοντας  ως πόντιοι

τα χέρια μας  Πιλάτοι,

αποποιούμαστε ενοχές,

για τα φρικτά μας,  λάθη.

.

Λυπάμαι … Αν  η αγνότητα,

 σκοπίμως  μένει  μύθος,

για να  προάγεται αφειδώς

το θράσος , απ’ το ήθος

αμφισβητώντας  το αληθές

στη σκιά να ξεθωριάζει

προβάλλοντας το κίβδηλο,

γνήσιο  να φαντάζει…

Έτσι, με μάσκες ιλαρές

  γεμάτοι  αυταπάτες
 αιδούς .. Αργείων σιωπή,
 κρατάμε στις απάτες
και,  όσα ανοσιουργήματα
προωθούνται από  …Εφιάλτες

ως, έξτρα  αριστουργήματα,

για… Έλληνες,  μαλάκες!

.

Λυπάμαι… Για όσα ψέματα

 κατά συνθήκη λέμε

μπιζάροντας  τ’ ανήθικα

τριγύρω,  αντί να κλαίμε

που οδεύουμε  ολοταχώς,

στη κατηφόρα …αλφάδι

πίσω, από ανάξιους αρχηγούς,

σαν άμυαλο κοπάδι…

Δίχως αντίσταση  επαρκή

χωρίς,  πυγμή  η  γνώση

φτάνει,  στο γκρεμοτσάκισμα

να εισπράξουμε τη βρώση

επικροτώντας  ρέμπελους,

παλιάτσους  δίχως  τσίπα

ανέντιμους  επιρρεπείς,

του τύπου, είπα -ξείπα .

.

Λυπάμαι… Που ιδιοτελώς,

χειροκροτούμε αθλίους

τυχάρπαστους, ανεύθυνους

 παρείσακτους,  αχρείους

παρ’ όλα αυτά το πάθημα,

δε μας πτοεί, στα ίδια

εκ’ των υστέρων βρίζουμε

μας  πρήξατε, τ’  αρχ….

Κοιλιόδουλοι, ρεντίκολα, 
φτηνοί αεριτζήδες,

μία ζωή απ’ το αίμα μας

  ρουφάτε, νυχτερίδες

ωστόσο,  απ’ τα κέρατα,
δε πιάνουμε το ταύρο

προσφέροντας τη πλάτη μας

να παίζουνε, μπιλιάρδο.

.

Αλήθεια… Πως, αντέχουμε

να  βλέπουμε καθρέφτη

αφ’ υψηλού και, νιώθουμε

  πολίτες όπως πρέπει

εφ’ όσον οι αξίες μας,

 στη πράξη αναιρούνται

  αλλιώς, με ποια εξήγηση,

 σ΄ εκείνους που στερούνται…

Χαρίζουμε μηδαμινό,

παρηγοριάς  μεράδι

και, δίνουμε δικαίωμα

των σκουπιδιών οι κάδοι

να ορθώνονται ανάχωμα,

στη πείνα που θεριεύει,

προσφέροντας στη παρακμή,

..γιάφκες, να ελλοχεύει!

.

Λυπάμαι… Το μοτίβο αυτό

  επιεικώς  συνήθεια

αναδεικνύει  προφανώς

τη  ποιό στυγνή, αλήθεια…

Αλήθεια, πανανθρώπινη

  που ελπίδες, δεν αφήνει

σφραγίζοντας  διαχρονικά

τη φράση… Είμαστε κτήνη!

Για τούτο, ας σκεφτεί καθείς

πριν κλάψει η γελάσει

αξίζει  τ’ αποτέλεσμα

να το διασκεδάσει,

καθόσον η  εξίσωση

αν και, παροιμιώδης

Δύο  επί  ένα, εις φέρετρο

μας θέλει… Μνημειώδεις!

Τα..του κύκλου στο. τετράγωνο.

http://www.easywriter.gr/ebooks/item/336

Ρε, δε γα……..!

Τρώμε, πίνουμε, χαιρόμαστε

κάπως  έτσι,  ξεγελιόμαστε

ξαφνικά, μαλλιοτραβιόμαστε

μέχρι που και, δε μιλιόμαστε…

Κάπου, κάπου, ονειρευόμαστε

φανερά η σαν κοιμόμαστε

μετά πάλι, ερωτευόμαστε

ρε, δε γα………!

Στο καθρέπτη χτενιζόμαστε

η  μπροστά του κορδωνόμαστε…

μετά, ψεύτικα ορκιζόμαστε

κάπου εκεί, όταν ρευόμαστε

έπειτα,  τηλεφωνιόμαστε

φευγαλέα  κι’ αγαπιόμαστε

μέχρι, που  σκυλοβαριόμαστε

ρε, δε γα………!

Όταν κάπου, συναντιόμαστε

όλο αγάπες, χαιρετιόμαστε

μάτσα, μούτσα  ασπαζόμαστε

μέσα μας ,σκυλοβριζόμαστε.

Κι’ αν στα γέλια ξεραινόμαστε

δακρυσμένοι  αγκαλιαζόμαστε

περιέργως , μπερδευόμαστε

ρε, δε  γ……..!

Ωμή …αλήθεια.

Κάποιοι κανόνες  εις  τους αιώνες

απαραβίαστοι θεωρούνται εξ’ υπαρχής

έτσι, συνήθως  οι δίχως  ήθος

τα αξιώματα κατέχουν, περιωπής.

Την όποια  αξία στην εξουσία

έστω ως  εξαίρεση σπανίως, θα τη βρεις

γιατί, αρέσκεται να υπηρετείται

από  αργυρώνητους  και, αναιδείς.

Κι’ άμα θελήσεις  να  παρεισφρήσεις,

να αντικρούσεις ,να συγκρουστείς,

σκέψου καλύτερα  πριν το  τολμήσεις

σου ρίχνουν …πρόθεση θεωρείσαι, αφελής.

…Ύποπτο σκηνικό, πίσω σου στήνεις

αλλιώς,  πως  τόλμησες, δεν είναι δυνατό

δίχως …επώνυμο, φλούδα  να ξύνεις

από  πλεόνασμα,  οικογενειακό!

Ωμή, ξεκάθαρη είναι η αλήθεια

μα είναι υπόθεση φρονώ, ασκητική.

Τα αξιώματα και, τα οφίτσια,

δεν έχουν σχέση, με αγίους  εν’ ζωή!

Το σπήλαιο.

Από το τούνελ βγαίνουμε

μα, σε σπηλιά, θα μπούμε

έτσι, φαντάζει αβέβαιο

άγιο φως , αν δούμε.

Αφού, διαθέτει είσοδο

μεγάλη, για να μπαίνεις

ύστερα, μισοσκόταδο

άραγε, πούθε βγαίνεις?

Καλού κακού, ας  έχουμε

σκοινί, λένε μαζί μας

σαν οδηγό, να απλώνουμε,

για την επιστροφή μας.

Στη μια του άκρη ασορτί

θηλιά, πρέπει να έχει

θηλιά γερή το βάρος μας

ετούτη ,να αντέχει.

Αυτό, δεν το κατάλαβα

ίσως να φταίει ο λόγος

πως , σπούδασα άλλα τερπνά

κι’ όχι, σπηλαιολόγος.

Κανείς, λοιπόν στο σπήλαιο

μην μπει, δίχως  κουβάρι

και, για περίσσια σιγουριά

ας  σέρνει,  παλαμάρι.

Γιατί, στο μαύρο σπήλαιο

τρομάρα στην καρδιά μας,

έχει απαίσια  τρωκτικά

που ζουν, απ’ τα σκοινιά μας.

Κάθε, αδύναμη κλωστή

πρώτη, θα ροκανίσουν

και, σ’ όποιους  φάνε το σκοινί

πως , θα ματάγυρίσουν?

Εν συντομία φίλτατοι

τα γράφω και, τα λέω

σε κάθε βήμα προσοχή,

μέσα  εν τω σπηλαίω

διότι, κρύβει τέρατα

πάμπολλα και ,σημεία

που γίνονται στη θέα μας,

ανήμερα θηρία.

Φαινόμενο, ανεξήγητο

μεγάλη ιστορία

στη  χώρα αυτή τη μαγική

τη ξακουστή  Ελλάδα

πάνω, που απλώνουμε φτερά

εκεί, ειν’ η απορία

ξεπέφτουμε συνέλληνες 

σε  ατέλειωτο …Καιάδα.

Τα όσα περιέγραψα,

δεν είναι του μυαλού μου,

ορμώ κι’ εγώ, στο σπήλαιο

παθές  του κεφαλιού μου.

Σαν  διαθήκη το λοιπόν

τα  αφήνω μπας και, μάθουν

οι  επερχόμενες γενιές

τα ίδια, μη δε πάθουν.

Ο… Ευ-θυμόσοφος!

Προφητικό.

Δεν απέχω και ,πολύ απ’ το παράδοξο

το δόξα πατρί ν’ ανέχομαι η  τ΄ άδοξο

κι’ αφού το όνειρο προστρέχει, σ’ αδιέξοδο

τα καρούλια δοκιμάζω, για την έξοδο.

Ότι απόμεινε, ορίζεται παρείσακτο,

θα το βγάλω στο σφυρί, σε χρόνο δίσεκτο

  το πατίνι μου ας  πούμε, θα πουλήσω

πέντε φάσκελα στη μοίρα, να δωρίσω.

Αν, δεν φτάνουν τα αργύρια τα πέτσινα

ποιο φτηνά, θα …εκποιήσω τα ανεύθυνα,

που ροκάνισαν τις φρούδες  μου ελπίδες

διοχετεύοντας, σε μένα παρωπίδες.

Με καιρούς, θ’ αναζητήσω κάτι  αλλιώτικο,

δεν με νοιάζει, αν πλαγιάζει αδιόρθωτο

προτιμώ από, ένα αθώο δήθεν τρόπαιο

μαύρο φίδι, συντροφιά να έχω ενώπιο. 

Προφητεύω! Στα φαινόμενα, που εξαπατούν

προσκαλώντας  με εκεί, όπου αποπατούν

στ’ άλλοθι τους,  να συνδράμω, να γελάω,

περί ορέξεως, σε βόθρους, δε μιλάω.

Τα ενεργά μου εξοπλίζω, δέκα δάχτυλα

ανοιχτά, να διατηρούνται  κι’ όχι αβάσιμα

να στολίζουνε  ανθέλληνες,  …Δαρρείους

…τορπιλίζοντας  με όρσε, τρισαθλίους.

Άντε και, στα δικά σας.

Το θάνατο τον νίκησα

γιατί, έχω πεθάνει

και, τώρα πλέον, δεν μπορεί

 τίποτα να μου κάνει

γι’ αυτό, μην κλαίτε άδικα

στο σώμα που φορούσα

σακί μου ήταν άχρηστο,

απλώς, το κουβαλούσα.

Τώρα,  αισθάνομαι άνετα

ούτε άγχος, ούτε πίκρες,

γραμμάτια και, τράπεζες

μαζί, με υποθήκες

χαλάλι, σας τα άφησα

ούτε, που ξανασκάω

στου παραδείσου τα στενά,

με ωραίους, το γλεντάω.

  Φίλοι, γνωστοί και, συγγενείς

κει ,στου καφέ τη χάβρα

την χήρα μου προσέχετε,

που ναι, φωτιά και, λάβρα.

Κρύβει τον πόνο της βαθιά

πως το βαστά η καρδιά σας

βοηθείστε την κι’ αντεύχομαι,

άντε και, στα δικά σας.